این فیلم در مدت نود دقیقه قصد دارد نشان دهد که هلند چگونه مستعمره خود را به عنوان یک بنگاه استعماری اداره می‌کرد و روابط در آن زمان چگونه بود. تفسیرهای معمول حذف شده و به جای آن، اشعار و ترانه‌هایی به زبان اندونزیایی در یک ترکیب صوتی دیجیتال گنجانده شده است. در «مادر دائو، لاک‌پشت‌وار»، بیننده مشاهده می‌کند که چگونه ماشین‌آلات استعماری در دهه ۱۹۲۰ در دنیایی که بسیار متفاوت از اروپای غربی بود، مستقر شدند.